Posiadamy szeroką gamę zwierząt z różnych zakątków świata!

Gady:

Kajman okularowy

Występowanie:

Gatunek gada z rodziny aligatorowatych. Zamieszkuje rzeki i jeziora tropików obu Ameryk, od południowego Meksyku do północnej Argentyny.

Charakterystyka: 

Głowa duża, masywna, pysk niezbyt długi, zęby duże, oczy i nozdrza podniesione, między oczami kostna belka na kościach czaszki sprawiająca wrażenie poprzeczki okularów, stąd nazwa gatunku. Rośnie wolno – do 30 cm rocznie, starsze osobniki znacznie wolniej. Osiąga 2,4 do 3 m długości, wyjątkowo stare samce mogą osiągać 3,5–4 m długości.Kajman okularowy jest obecnie prawdopodobnie najliczniejszym gatunkiem krokodyla na świecie. Gatunek objęty międzynarodową ochroną.

Żywienie: 

Młode żywią się głównie rybami i płazami, chętnie zjadają również duże owady, większe polują także na ptaki i drobne ssaki. Ryby, płazy, gady, ptaki wodne oraz ssaki. Młode żywią się rozmaitymi wodnymi bezkręgowcami: owady, skorupiaki, mięczaki. W hodowli zależnie od wielkości kajmanów, zaleca się podawanie świerszczy, szarańczy, ryb słodkowodnych, ślimaków, skorupiaków, kurcząt, myszy, małych szczurów i kawałków mięsa i ryb. W przypadku podawania mrożonych gryzoni lub mięsa trzeba koniecznie mieć 100 – procentową pewność, że są one całkowicie rozmrożone. Karmienie powinno się odbywać co 7 – 10 dni w zależności od kondycji i apetytu kajmanów. Co 2 – 4 tygodnie wskazane jest dodanie do pokarmu witamin i wapnia.

Stanowisko: 

W ciągu dnia pozostaje mało aktywny i unika silnego światła. Ożywia się o zmierzchu i nocą. Wówczas wędruje próbując wydostać się z terrarium lub szukając pokarmu. Terrarium powinno być możliwie obszerne. Temperatura powietrza może wynosić 20-30°C, wody 2-3°C niżej niż powietrza. W jednej z krajowych hodowli tego gatunku zaobserwowano na grupie dwóch dorosłych samic i jednego samca, że kajmany te całe dnie spędzały pod promiennikiem, spod którego uciekały tylko w upalne dni, natomiast nocą cała trójka wchodzi do wody, gdzie spędza czas aż do rana. Okresowe wahania temperatury nie mają większego znaczenia. W okresie zimowym bez widocznego uszczerbku temperatura może spadać nawet do poziomu 15°C, co może pełnić coś w rodzaju „spoczynku zimowego” stymulującego kajmany do aktywności w kolejnym sezonie. W tym też czasie spada istotnie ich apetyt. Praktycznie od późnej jesieni po wczesną wiosnę tylko kilka razy przyjmują pokarm i to mniejszych ilościach niż zazwyczaj tj. w okresie pełnej aktywności.


 

 

AGAMA BRODATA (Pogonavitticeps)

Występowanie:

Pochodzi z centralnej Australii, gdzie zamieszkuje suche i półsuche obszary leśne oraz kamieniste pustynie.

Charakterystyka:

Agamy Brodate należą do gadów ciekawskich, towarzyskich, ufnych, polecanych zarówno początkującym jak i zaawansowanym terrarystom.Na szczególną uwagę zasługuje zaufanie tych Agam wobec ludzi i szybkie przyzwyczajanie się do jego obecności. Oswojone osobniki nie boją się brania na ręce, dotyku. Rozmiar: samce do 55cm, samice do 50cm. Długość życia: w warunkach terraryjnych ok. 13-15 lat, lecz przy odpowiedniej diecie i należytej opiece mogą one przeżyć dłużej.

Żywienie:

Szarańczaki, świerszcze, a także drobne owady schwytane na łące, liście mniszka, babki, winogron, truskawek, lipy. Od czasu do czasu mysie noworodki.    

Stanowisko:

Terrarium: Wymiary: 150 x 80 x 80cm dla 2-3 osobników, 120 x 80 x 80cm dla 1 osobnika. Temperatura : na wyspie ciepła, powinna wynosić 37-40°C, a w najchłodniejszym miejscu terrarium 25-26°C. W nocy wystarczy temperatura pokojowa. Wilgotność: 40-50%. Jest ona typowo dzienną jaszczurką prowadzącą bardzo aktywny tryb.

 

AGAMA ROGATA (Acanthosaura capra)

Występowanie:

Jest to gatunek występujący na terenach Kambodży i południowego Wietnamu.

Charakterystyka:  

Polecany raczej zaawansowanym terrarystom. Agama Rogata to największy z przedstawicieli  osiąga ok. 35cm długości ciała. Trzymana w dobrych warunkach może przeżyć 15-20 lat. Posiadają zdolność do zmiany ubarwienia, co umożliwia im m.in kamuflaż i ochronę przed drapieżnikami.

Żywienie:

Świerszcze, karaczany, mączniaki, ćmy czy plankton łąkowy.

Stanowisko:

Optymalne warunki w terrarium:  Rozmiar: 100 x 50 x 130cm dla pary Temperatura: 22-28°CWilgotność: 70-80%
Potrzeba odpowiedniej ilości kryjówek oraz ruchomej wody np. w postaci wodospadu.

 

BAZYLISZEK (Basiliscus)

Występowanie:

Meksyk, Ameryka Środkowa i północna część Ameryki Południowej 

Charakterystyka:

Nazywane niekiedy jaszczurkami Jezusa, ponieważ potrafią biegać po powierzchni wody. Bazyliszek jest jaszczurką o długich silnych nogach i szerokich stopach, z szeroko rozstawionymi palcami, o łuskowatych obwódkach umożliwiających jej bieganie po wodzie  i pływanie. Utrzymując się na powierzchni wody dzięki napięciu powierzchniowemu i szerokiemu rozstawieniu palców, bazyliszek odbiega wystarczająco daleko od napastnika. U samców charakterystyczny grzebień grzbietowy. Nie posiadają zdolności odrzucania ogona. Rozmiary: długość ciała ok. 80 cm, z czego większość stanowi ogon. 

Żywienie:

Pokarm: bezkręgowce, małe gryzonie. W hodowli zjada praktycznie wszystko co żywe i możliwe do połknięcia chociaż poszczególne osobniki mają indywidualne upodobania.  W hodowli jedzą m.in. świerszcze, szarańczę, mole woskowe, Zophobas (tzw. drewniaki), mączniki (stosować ostrożnie ze względu na możliwość zaczopowania jelit przez osłonki chitynowe i otłuszczenie), dżdżownice, młode osobniki zjadają także muchy. Dodatkowo 2-3 razy w tygodniu powinno podawać się mieszankę owoców (banany, gruszki, melony, maliny, jabłka, śliwki, winogrona i inne), warzyw(tarta marchew, ogrodowe zioła), kwiaty. Ponadto dietę należy wzbogacać w kręgowce, mogą to być noworodki mysie, żaby, ryby. Spożywanie różnych typów pokarmów ma bardzo indywidualny charakter. Bazyliszki wszystkich gatunków mają duże zapotrzebowanie na wodę. Piją ją codziennie albo z basenu, albo krople spływające ze zroszonych roślin. Dorosłe bazyliszki należy karmić 4-5 razy w tygodniu. 

Stanowisko:

Wilgotne i silnie zarośnięte roślinnością. Jako podłoże poleca się mieszanki ziemi ogrodowej, torfu i mchu. Konieczny basen z wodą. Bazyliszki ze względu na swoją wielkość i usposobienie potrzebują bardzo obszernego terrarium, które praktycznie nigdy nie jest za duże. Wysokość terrarium dla tych nadrzewnych zwierząt ma duże znaczenie. Szczególnie korzystna byłaby szklarnia z tropikalnym, wilgotnym mikroklimatem, silnie zarośnięta i zaopatrzona w duży basen. Ze względu na zdolności wspinania się bazyliszków w terrarium powinny być gałęzie, liczne i dość odporne rośliny (np. Philodendron, Monstera, Maranta, Scindapsus, Ficus, Bromeliaceae). 
 

 

BOA DUSICIEL (Boa constrictor)

Występowanie:

Większa część Ameryki Środkowej i Południowej, od północnego Meksyku po środkową Argentynę. 

Charakterystyka:

Dorasta w zależności od podgatunku i populacji do 3 – 4m. Samice są dłuższe i masywniejsze od samców. Długość życia nawet do 25 - 30 lat. Ich kolorystyka jest zróżnicowana. Grzbiet ma w jaśniejszych odcieniach szarości i brązu. Na ich ubarwieniu podstawowym widoczne są czarne lub ciemnobrązowe poprzeczne plamy otoczone jasną, żółtą lub białą obwódką. Wzdłuż boków ciągną się mniejsze plamy romboidalnego kształtu. Brzuch mają jasny, szary, białawy, na tym tle widoczne są ciemne cętki.  Boa Dusiciele należą do węży łatwych do przyzwyczajenia do kontaktów z człowiekiem i jego otoczeniem.  Nie stwarza problemów z tym, że człowiek sprząta im w terrarium, karmi je, czasami wyciąga z pomieszczenia hodowlanego, przebywa w ich otoczeniu.

Żywienie:

W naturze poluje na niewielkie ssaki, ptaki, płazy, gady a nawet ryby, w warunkach terraryjnych karmiony jest szczurami, chomikami, świnkami morskimi, królikami i kurczętami. Jak wszystkie dusiciele, ofiarę dusi, a następnie połyka w całości. Trawienie zajmuje kilka dni, czas ten wąż spędza w ukryciu.

Stanowisko:

Optymalne warunki w terrarium : dla dorosłej pary to 100 x 80 x 100 cm, dla mniejszych osobników stosunkowo mniejsze. 
Temperatura: w różnych miejscach terrarium 25 - 32°C, w nocy powinna spadać do 24°C. Wilgotność: około 60 - 70% w ciągu dnia, nocą do 80%. Wystrój: typu wilgotnego lasu tropikalnego. Wąż aktywny nocą (w terrarium zwykle ożywia się po zgaszeniu oświetlenia), dzień spędza w kryjówkach.

 

BOA TĘCZOWY  (Epicrates cenchria )

Występowanie:

Ameryka Środkowa i Południowa – od Kostaryki po centralną cześć Ameryki Południowej.

Charakterystyka:

Swą nazwę bierze od tęczowego blasku , kiedy to mieni się najintensywniej kolorami tęczy. Zjawisko to zawdzięcza fakturze łusek, na którą składają się mikroskopijne wypukłości i wgłębienia działające jak pryzmaty rozszczepiające światło. Jak wszystkie dusiciele jest zwierzęciem aktywnym o zmierzchu i do wczesnego świtu poszukuje pokarmu. W ciągu dnia zazwyczaj płochliwy ukrywa się przed światłem w różnych zakamarkach  i norach. Przy dobrej opiece dożywają nawet do 20 lat, ale średni czas przeżycia w naszych terrariach to około 12-15 lat. Dorosłe osobniki nie przekraczają wagi 4,5 kg.

Żywienie:

To wąż dosyć żarłoczny. Pokarm stanowią myszy, szczury, chomiki, małe świnki morskie i króliki, gołębie, kurczaki i inne ptaki.    karmię o zmierzchu.. Młode osobniki karmimy nawet kilka razy w tygodniu (2 – 3), dorosłe raz na kilka tygodni.. Raz w miesiącu na każdy metr węża podaję wraz z pokarmem 1,5 tabletki preparatu witaminowego (Vitaral, Centrum).Trzeba uważać, by nie uległy zatłuszczeniu, bo wpływa to źle na stan zdrowia węża, a kilkutygodniowa głodówka nie jest szkodliwa. dwu letni boa zjadła 2 -  5 średnich szczurów.
Stanowisko : przestronnym terrarium wilgotnego typu, które urządzamy na podobieństwo lasu tropikalnego.  Optimum to 1 x 1/2 x 3/4 długości osobnika, układamy podłoże, które stanowi może kilkunastocentymetrowa warstwa torfu z piaskiem, substratu kokosowego (lignocel), żwirku, ziemi leśnej, ale wystarczają także trociny,  instalujemy w ich pomieszczeniu grube gałęzie (min. średnicy węża), konary, półki dostosowane do ciężaru zwierzęcia. Ważne jest, by w terrarium umieścić różne ukrycia w postaci wydrążonych pni, donic, rur ceramicznych i skrzynek drewnianych. W jednym z rogów terrarium i nad gałęzią lub półką montujemy źródła ciepła – promienniki, żarówki, które  powinny ogrzewać maksymalnie 2/3 powierzchni dna. Temperatura  za dnia (DTH) w różnych miejscach pomieszczenia hodowlanego 25-32°C, w nocy (NTL) może spadać do 20-24°C. Oświetlenie nie powinno być zbyt intensywne. Nie możemy zapomnieć o takim wyposażeniu terrarium jak basen rozmiarów  taki, by cały wąż mógł się w nim zanurzyć. 

 

Ptaki:

Papużki nierozłączki

Występowanie:

Pochodzą z południowej i wschodniej Afryki z wyjątkiem nierozłączki siwogłowej, której miejscem występowania jest Madagaskar.

Charakterystyka:

Rodzaj niewielkich, wielobarwnie upierzonych ptaków z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae) które osiągają od 13 do 17 cm długości. Pochodzą z południowej i wschodniej Afryki z wyjątkiem nierozłączki siwogłowej, której miejscem występowania jest Madagaskar. Nazwę naukową i zwyczajową zawdzięczają wykazywaniu silnej więzi pomiędzy samcem 
i samicą – nierozłączki tworzą trwałe związki monogamiczne, samiec i samica przebywają zawsze razem. Nierozłączki czerwonoczelne, czarnogłowe 
i rudogłowe są często spotykane w hodowli jako zwierzęta domowe. Żywią się głównie owocami, warzywami i nasionami. Niektóre zjadają również owady. W hodowli wymagają urozmaiconego pokarmu. Nierozłączki różnych gatunków mogą się ze sobą krzyżować. Powstałe hybrydy są niepłodne. 

Stanowisko:

Nierozłączki czerwonoczelne, czarnogłowe i rudogłowe są często spotykane w hodowli jako zwierzęta domowe. Nierozłączki róznych gatunków mogą się ze sobą krzyżować. Powstałe hybrydy są niepłodne.

Żywienie:

Żywią się głównie owocami, warzywami i nasionami. Niektóre zjadają również owady. W hodowli wymagają urozmaiconego pokramu. Dietę należy urozmaicić owadami, produktami zawierającymi dużą ilość białka (gotowane jaja kurze, twarożek, larwy mączników). Trzeba pamiętać również o czystym piasku który pomaga papugom w trawieniu.

 

ROZELLA BIAŁOLICA (Platyceruseximius)

Występowanie:

Południowo-wschodnia Australia i wyspa Tasmania

Charakterystyka: 

Długość życia: ok. 15-25 lat. Rozella białolica jest idealnym ptakiem do wolier stojących na wolnym powietrzu. Nie szkodzi jej mróz, jeżeli ma do dyspozycji miejsce chroniące przed wiatrem i deszczem oraz bardzo szerokie drążki lub deski (np.: daszek budki lęgowej), na których spędzając noce może piórami przykryć całkowicie palce nóg. 

Żywienie: 

Podstawowym pożywieniem jest: słonecznik, proso, kanar, owies i skiełkowana pszenica. Należy też podawać niedojrzałą kukurydzę, trochę konopi, len i wszelkiego rodzaju trawy z nasionami w kłosach. Słonecznik należy podawać w ilościach ograniczonych. Papugom należy zapewnić kiełki, np. fasoli mung, i warzywa, np. gotowaną  kukurydzę, zielone liście, np. buraka, mniszka, sałaty, gwiazdnicy. Należy też podawać warzywa, jak marchew, seler, cukinia, owoce – jabłka, gruszki, banany, pomarańcze, granaty oraz orzechy. Konieczny jest stały dostęp do piasku rzecznego i dodatków mineralnych. Podczas karmienia młodych dobrze jest podawać pokarm jajeczny. 

Stanowisko: 

Dla jednej parki, potrzebna jest klatka o boku co najmniej 1,5 m, najlepsza była by woliera o długości 4m, z przyległymi miejscami schronienia na noc, wyposażona z żerdzi z grubych gałęzi, dzięki którym ptaki mogą wypoczywać, a które mogą także objadać z kory. Rozelle białolice nie lubią towarzystwa innych papug.  Dno klatki lub woliery, powinno być wysypane piaskiem.

 

Ssaki i gryzonie:

SZYNSZYLA MAŁA (C. lanigera)

Występowanie: 

Szynszyla jest gatunkiem endemicznym, co oznacza, że jej występowanie ogranicza się do jednego miejsca na świecie. Są nimi górzyste tereny Chile.

Charaktetystyka:

Szynszyle są zwierzątkami o krępej budowie ciała i dużej, szerokiej głowie. Ich przenie łapki są znacznie krótsze od czteropalczastych łapek tylnych. Palce zakończone są pazurkami. Zęby cechują się dużymi koronami i małymi korzeniami. Jak u wszystkich gryzoni, siekacze rosną im przez całe życie. Szynszyle mają bardzo miękkie i gęste futro na ciele, natomiast na ogonie grube i szorstkie.

Stanowisko:

Konary do gryzienia - szynszyle, podobnie jak wiele innych gryzoni, potrzebują regularnie ścierać zęby. Kółko czyli karuzela do biegania - o średnicy minimum 30 cm z bieżnią bez szczebelków, lecz o powierzchni litej lub wykonanej z gęstej kratki. Specialny piasek - do regularnych suchych kąpieli higieniczntych (2-3 razy w tygodniu przez około godzinę). Potrzebny jest pisaek lub pył wulkaniczny oraz pojemnik, w którym kąpiele mogą być wykonane. Wielkość pojemnika powinna być adekwatna do wielkości szynszyli, zwierzę powinno mieć swobodę porusznia, aby mogło wykonać jeden pełny przewrót/obrót.

Żywienie:

Specialistyczne pokramy dostępne w sklepach zoologicznych. Dzienne orietacyjne spożycie karmy przez jednego szynszyla to około 30 g. Dodatki w postaci orzechów, orzechów laskowych, ziaren słonecznika, suszonych jabłek, rodzynków powinny być ograniczane do maksimum 1 łyżki dziennie.

 

Królik miniaturowy

Występowanie:

Grupa ras udomowionego królika europejskiego, zajęczaka z rodziny zającowatych.

Charakterystyka:

Popularne zwierzę domowe. Nierasowe miniatury charakteryzują się wielkością i masą dochodzącą do 3,5 kg. Mają też dłuższe i wyraźnie oddzielone od siebie uszy (do 11 cm). Wysztkie rasy miniatur pochodza od dzikiego królika, zamieszkującego pierwotnie Hiszpanię. Długość ciała 35 cm do 40 cm. Długość życia miniaturek: Może osiągnąć wiek 10 lat ( jednak przeciętnie żyje około 7 lat).

Żywienie:

Roślinożerca. Jednymi z najważniejszych składników diety każdego królika jest woda i siano. Króliki chętnie spożywają licie mniszka lekarskiego. Przysmak to soczewica.

 

BURUNDUK SYBERYJSKI (Tamias sibiricus)

Występowanie:

Północna Azja od centralnej Rosji do Chin, Korei i północnej Japonii (Hokkaido).

Charakterystyka:

Gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych. Tryb życia: Burunduki syberyjskie są zwierzętami o aktywności dziennej, prowadzącymi bardzo ruchliwy tryb życia. Są bardzo czujne, ostrzegają się wzajemnie dźwiękami podobnymi do ćwierkania ptaków. Posiadają torby policzkowe, w których umieszczane są duże ilości pokarmu, a później przenoszone do nory, gdzie pokarm jest zjadany lub zagrzebywany.

Żywienie:

Burunduki syberyjskie są wszystkożerne. Żywią się nasionami, ziarnem, owocami, grzybami, warzywami oraz owadami, małymi ptakami i jaszczurkami. Na zimę gromadzi pokarm w norach pod korzeniami drzew.

Stanowisko:

Woliera o wymiarach 100x50x120 cm Podstawowym wyposażeniem zbiorników dla burunduków są stabilne, grube gałęzie po których wiewiórki biegają i które mogę ogryzać z kory, konieczne jest również zamontowanie kryjówek, zawsze o jedną więcej niż mamy osobników w zbiorniku. Jako potencjalne dziuple świetnie spisują się budki lęgowe dla ptaków, które możemy zarówno powiesić jak i postawić na podłożu.